– سلام خانم، من قبلاً شما رو نديده ام؟
– نمي دانم . چهره شما هم به نظرم آشنا مي آيد.
– دانشگاه تو دانشگاه تهران نبودي ؟
– نه…
– خونه تون سمت تجريش نبود؟
– نه… شما تو دبيرستان پندارنيك درس نمي خوندي؟
– نه … راهنمايي كجا ميرفتي؟
– مدرسه زهرا…
– نه . من مدرسه زينب مي رفتم.
– كلاس زبان چي . كلاس زبان مي رفتي؟
– آره . آره . كانون زبان…
– اي بابا. من شكوه مي رفتم.
– عجب فيلميه ها . ولي باور كن من تو رو يه جا ديدم.
– من هم همين فكر رو مي كنم . تو دوستي به نام سارا نداشتي ؟
– ….
فردا هم يكي ديگه…شما روزانه با چندنفر برخورد مي كنيد كه چهره اش خيلي آشناست ولي نمي توانيد بشناسيدش و البته گاهي حتي جلو نمي رويد تا پرسشهاي بالا را ازش بپرسيد؟
همينطور هم كه روزها مي گذره. تعداد مكانهايي كه مي رويم و افرادي كه مي بينيم بيشتر و بيشتر مي شود و بايد عملاً گفت كه سوالات بالا طولاني تر.