امروز دوستان يه لينكي فرستاده بودند درباره مد و لباس

 كه خبري بود درباره دو سالانه طراحي پارچه و لباس

كه مدلهاي متنوعي براي لباسهاي بانوان و آقايان داشت،

با هم صحبت مي‌كرديم ديديم اين مدلها به هيچ دردي نميخوره،

آخه تا جايي كه تجربه در اين يكي دو ساله ثابت كرده،

هر مانتويي كه روش يه تيكه هرچند كوچيك

 از نقش و طرح ديگه‌اي كار شده باشه

 حداقل قيمتش يك و نيم برابر ميشه،

حالا چه برسه ثابت بشه كه تو فلان نمايشگاه اين طرح اومده بوده،

احتمالاً هر مانتوش بالاي هفتاد تومن درمياد،

كه يه سري كارمند جماعت خودش هم از نوع خسيسش مثل من

هرگز حاضر نميشن كه يه همچين پولي بدن !

آخه ميدونيد من يكي هميشه براي يه سري چيزهاي بخصوص

خيلي سخت پول ميدم،

مثل پول براي دندون كشيدن!

هميشه ميگم هم دندونم به عنوان يكي از اعضاي بدنم رو بكَنن

 و هم ازم پول بگيرن خيلي سخته خداييش!!

هزينه دومي كه خيلي سختمه رو+سريه،

هم جلوي هواخوردن موهام رو بگيرم،هم باعث ريزش موهام بشم

هم پانزده بيست تومن به بالا پول روسري بدم؟

مانتو هم كه يه چيزي بدتر از اونه،

براي خريدن يه دونه مانتو بي‌ارزش براي محل كار

كلي هزينه تاكسي ميدم كه همه شهر رو بگردم،

كلي وقتم تلف ميشه،

آخرش هم تمام گزينه‌ها ختم ميشه

به يه سري مانتو مشكي يا سرمه‌اي يا قهوه‌اي،

يا اگه خودمون رو بكشيم و تنوع رنگ بديم

آخرش ميشه سبزهاي لجني و بدرنگ و دلمرده،

چي ميشد يه تي‌شرت مينداختيم تنمون و يه شلوار جين مينداختيم

 پامونو ميرفتيم سركار يا بيرون؟؟

قول هم ميداديم از نوع تونيك و آستين بلندش باشه 😉

Advertisements