اوت 2007


يكي دوتا از آقايون تو واحد ما هستن

كه وقتي ميخوان يكي از همكارهاي خانم رو صدا كنن

اونا رو فقط با همون عنوان » خانم » خطاب ميكنن

آدم ياد فيلماي تلويزيون ميفته

كه براي حفظ شئونات اسلامي ،

مرد فيلم همسرش رو با اين لفظ خطاب ميكنه…

يا آدم ياد خيابون ميفته

كه وقتي كسي رو نميشناسي

و ميخواي ازش سوالي كني «خانم » يا «آقا» خطابش ميكني

راستش رو بخواهيد از اين حركت خيلي بدم مياد،

آخه خداييش كشمش هم دُم داره…

يا حداقل بگو خانم مهندس

 يا اسم طرف رو كامل خطاب كن

من خودم هر از گاهي فكر ميكنم

اگه بخوام اين آقايون همكار رو همينطوري خالي صداشون كنم

و تنها بهشون بگم «آقا»

بايد بعدش ازشون بپرسم مثلاً

خيابون ميرداماد كجاست! يا پونصد تومان خُرد داريد!!

Advertisements

داشتم دنبال يه پست ميگشتم از سال گذشته،

ديدم خوندن پستها تو اين وبلاگ حال نميده،

در نتيجه رفتم بلاگ اسپات رو باز كردم،

ولي عجب وبلاگ خوش رنگ و لعابي داشتم قبلاً،

اين يكي خيلي دلگيره…

يه كم بايد بهش رنگ و رو بدم،

البته هيچ دستكاري كه تو قالبش نميتونم بكنم

 فقط بايد به ازاي هر پست يه عكس جينگيلي مستوني هم بذارم

colors

به خودم قول دادم

 اگه نرسم اين كتابا رو تموم كنم

و تو اون امتحان اول شهريور قبول نشم،

عمراً ديگه خودم تو دردسر بندازم

و بخوام كه براي فوق ليسانس و …امتحان بدم!!

به ما نيومده دانشمون رو اضافه كنيم،

الكي خواب خوش رو از خودم گرفتم كه چي بشه…

اين دو روزه دنيا ارزش اين حرفها رو نداره!

نميدونم اين چه حركتيه ولي:

اگه كسي بهم حس خوبي رو القا نكنه،

يعني تو اولين ديدار و اولين آشنايي

از يه چيزي تو اون شخص خوشم نياد،

حالا ميخواد صداش باشه

 يا قيافه‌اش من رو ياد كسي بندازه كه خاطره خوبي ازش ندارم،

سريع ميرم تو فاز تهاجمي،

تهاجم من هم هميشه با متلك و يا 

 عكس العمل مخالف با اظهارنظرات اون شخص همراهه،

ظرف اين يه هفته گذشته با دو نفر اينطوري برخورد پيدا كردم،

اوليش تو يه دوره آموزشي بود كه شخصي حضور داشت

كه من رو ياد يكي از همكاران قديمي مينداخت

كه اصلاً دل خوشي ازش نداشتم،

با هركلمه اي كه اين شخص سر كلاس عنوان ميكرد،

دلم ميخواست برگردم و يه مشت بزنم تو صورتش!!!

حالا خوبه اصلا آدم دعوايي نيستم،

در نتيجه تنها راه دفاعي و هجوميم همانا حمله كلامي بود

كه دو سه جا يه جوري جوابش رو دادم

كه شايد خود خنگش نفهميد

 ولي حداقل خودم حال كردم،

يكي ديگه هم يكي از همكاراي بابك

 (كه البته بايد بگم تو مايه هاي رئيس محسوب ميشه بود)،

كه ديروز ديدمش و اصلاً حس خوبي نسبت بهش نداشتم

و همين امر باعث شد به خاطر تأخيري كه براي خروج بابك از شركت ايجاد كرده بود

دو سه تا جانانه نثارش كنم

 كه خودش هم حالش گرفته بشه،

حالا بعداً با بابك چه ميكنه من نميدونم،

نهايت بايد واسش دنبال كار بگرديم ديگه!!! J

گاهي اوقات هست كه آدم از خودش هم بدش مياد،

حالا نه اينكه بخواد سر خودش بلايي بياره،

بلكه فقط با خودش درگيره،

دلش ميخواد كسي به كارش كاري نداشته باشه،

دلش ميخواد بست بشينه يه جا و حرف نزنه،

دلش حتي نميخواد كسي ازش بپرسه چه ات شده،

براي اينكه جوابي نداره،

حالا تو اين گير و دار مهموني يا مراسمي باشه

كه مجبور باشه بره،

چيكار ميكنه وقتي همه كارهاي ممكن رو انجام بده

كه معافش كنن از اين مراسم،

ولي ببينه كه كسي نيست كه به احساسش اهميت بده!

وقتي ببينه كه بقيه فكر ميكنن اگه نره آسمون به زمين مياد،

وقتي بالاخره به زور ببرنش؟؟

هيچي…

 تمام راه رو دعا ميكنه كه اين مراسم بي‌محل كنسل شه،

و قربون خدا كه جاي حق نشسته،

و اين كار رو در حقش انجام ميده

تا همه بفهمن،

زور زوركي نميشه كاري رو به كسي تحميل كرد.

خدايا دوستت دارم.

« صفحهٔ پیش