اين ملت عزيز

كه سالي به دوازده ماه همديگر رو نمي‌بينن،

ماه رمضون يادشون ميفته كه

دعوت كردن ديگران و

سر سفره‌شون از ديگران پذيرايي كردن،

ثواب داره،

در نتيجه ميفتن دنبال افطاري دادن و

از اونجايي كه به خاطر دوري راهها و مشغول بودن مردم،

فقط پنجشنبه و جمعه‌ها مي‌مونه

و ماه رمضون هم كه بيشتر از چهار هفته نداره

پس كلاً مردم هشت روز وقت دارن كه

بخوان به ثواب و ارج و قرب دست پيدا كنن،

بارها شده كه تو يه روز بيش از يك‌ جا دعوت باشيم،

به طوري كه مجبور شديم

برنامه رو به اينصورت بذاريم

كه هركس زودتر دعوت كرد،

 ميريم اونجا!

ولي واي به روزي كه دعوت كننده‌ها در اون روز،

خاله بزرگ، عمه خانم و يا خان دايي خانم خونه و

خاله بزرگ، عمه خانم و يا خان دايي آقاي خونه باشن و

 طبعاً اين افراد هم كه آماده گِله گزاري هستن،

دليلشون هم اينه كه ما جوونا واقعاً بيشتر از سالي يه بار نمي‌رسيم

كه بريم ديدنشون

 البته بماند كه

 برسيم هم حال نمي‌كنيم اين كار رو بكنيم! J

به هر حال،

خودمون رو بكُشيم هم بايد بريم،

اصلاً هم مهم نيست يكيشون شمال تهران زندگي كنه،

يكيشون جنوب،

و اينكه ما چطوري خودمون رو مي‌رسونيم

مهم حضور ماست كه نبايد توش حرفي باشه!!

جالب اينجاست كه فعلاً سه هفته از ماه رمضون گذشته

خبري نبوده و كسي جايي دعوتمون نكرده،

ولي براي اين پنجشنبه برنامه اينطوري چيده شده!

شرايط هم دقيقاً به صورتي است كه بالا ذكر شد،

كُــــــــمَـــــــــــــــــــــــــــك!

 

Advertisements