براي خيليهامون پيش اومده

كه بعد از انجام يك كاري در قبال كسي

يا زدن يه حرفي به اون شخص احساس پشيموني بكنيم،

حالا اينجا دو حالت پيش مياد،

يا درباره اون عمل انجام شده

هي فكر ميكنيم و واسه خودمون بالا و پايين مي‌كنيم،

براي خودمون مي‌بريم و مي‌دوزيم،

خودمون رو ميذاريم تو ترازو و مي‌سنجيم،

يا نه!

اتفاقي كه افتاده محل نمي‌ذاريم

و ميذاريم فراموش بشه،

خب در اين صورت ديگه اگه گند هم زده باشيم

حداقل خودمون بي‌خيالش شديم

و يكي ديگه كه حالا اين بلا سرش اومده

يا اون حرف بهش زده شده

بايد به خودش بپيچه و دنبال راهي بگرده

 كه يه جوري جوابمون رو بده!

براي اين دو حالت ،

 من نتايج زير به ذهنم مي‌رسه

اينكه وقتي اين كار رو ما انجام داديم

تو اون لحظه انجام دادنش حتماً فكر مي‌كرديم درسته

 پس اينكه بعدش بخواهيم خودمون تنهايي مورد بررسي قرارش بديم

 به نتيجه بهتري نميرسيم

و فقط الكي باعث شديم ذهنمون الكي درگير باشه،

چون عقل و حسمون كه عوض نشده،

همون خودمونيم!

ولي گاهي مياييم نفر سومي رو درگير ميكنيم

و ازش نظر مي‌خواهيم كه اون نظر بده كه

آيا ما اشتباه كرديم يا نه

كه به نظر من يه جاهايي اصلا جوابگو نيست،

چون اون شخص تو اون زمان نبوده

كه بتونه بررسي كنه،

هرچقدر هم توضيح بديم

باز نميشه انتظار نتيجه خوبي رو داشت.

حتي اگه هم حضور فيزيكي داشته،

باز نميتونيم انتظار داشته باشيم كه دقيق متوجه بشه!

يه راه حل خوب اينه كه بريم

يه جوري ته توي قضيه رو مستقيم از خود اون شخص

كه مسئله باهاش پيش اومده در بياريم

اينجا بايد يه مسأله رو مدنظر قرار بديم،

اينكه چقدر به اون شخص نزديكيم

و اينكه نسبت به اون شخص و نظراتش چقدر اعتماد داريم،

يعني اگه اون شخص بگه ناراحت نشده

يا براش مهم نبوده،

 يا اينكه بگه اتفاقا كارتون درست بوده

باورش ميكنيم يا نه!!

اگه باورش نميكنيم بهتره اصلا سراغش نريم،

ولي اگه باورش ميكنيم هم بايد به هرچي اون ميگه احترام بذاريم

 و ديگه ادامه نديم بحث رو،

چون تازه ممكنه بدترش كنه!

حالا ميريم سراغ حالت دوم،

در مورد بي‌خيال شدنش هم ميشه

 يكي دو مورد رو ديد،

يكي اينكه واقعا و از ته دل بي خيال بشيم

 كه تو اين حالت شايد نامردي باشه،

شايد هم به دور از انسانيت،

چون من فكر مي‌كنم وقتي

 حتي يه نيم‌چه احساس هم به آدم دست ميده

كه ممكنه اشتباه كرده باشه،

نشانه اينه كه يه جاي كار به هرحال مي‌لنگه!

وگرنه در طول روز آدم اين همه كار انجام ميده

اگه اينطور بود،

 بايد در مورد همه‌شون اين احساس رو پيدا مي‌كرد،

ولي به نظرم يه راه حل بهتر وجود داره

كه نياز به يه كمي سياست يا علم روانشناسي داره

و اون هم اينه كه دورا دور

و غيرمستقيم طرف مقابلمون رو زير نظر بگيريم!

مطمئنا اگه اشتباه كرده باشيم،

يه تغييري هرچند كوچك تو برخوردهاي طرف مقابل

به وجود مياد كه بايد نكته سنج باشيم و اون رو ببينيم،

و البته نبايد با ديد منفي حالا هر حركت رو هم بد برداشت كنيم.

به هرحال من فكر مي‌كنم بهتره به هيچي خيلي گير نديم،

و به جاي فكر كردن زياد به گذشته،

سعي كنيم در آينده اشتباه كمتري داشته باشيم،

در اينصورت مطمئنا اشتباهات گذشته‌مون هم

 موردبخشش قرار مي‌‌گيره 

Advertisements